این روزها هرچه بیشتر به اتفاقاتی که در ایران رخ داده فکر می‌کنم، بیشتر احساس می‌کنم آنچه می‌بینیم فقط سطح ماجراست. انگار حقیقت واقعی جایی پشت پرده دفن شده و آنچه به ما می‌رسد تنها سایه‌هایی از یک واقعیت پنهان است. در جهانی که قدرت‌ها حقیقت را اندازه‌گیری می‌کنند و فقط همان بخشی را نشان می‌دهند که به کارشان می‌آید، بعید نیست آنچه ما خبر می‌نامیم تنها روایتِ مدیریت‌شده‌ای از چیزی بسیار بزرگ‌تر باشد.

ده‌ها هزار نفر از مردم معترض ایران کشته شدند. مردمی که شاید تنها جرمشان این بود که دیگر طاقت نیاورده بودند. اما حتی این خون هم در میان عددها و روایت‌های متناقض گم شد؛ عددهایی که بالا و پایین شدند، روایت‌هایی که تغییر کردند و حقیقتی که اگر وجود داشت، زیر لایه‌های سکوت، انکار و مصلحت دفن شد.

در همین میان خبرهایی درباره مذاکراتی پنهان منتشر شد. بعضی‌ها گفتند گفت‌وگوهایی در جریان است؛ پشت درهای بسته، میان قدرت‌هایی که سرنوشت ملت‌ها را مثل مهره‌های روی صفحه شطرنج جابه‌جا می‌کنند. اما در همان زمان جمهوری اسلامی با عجله اعلام کرد که هیچ مذاکره‌ای در کار نیست. انکار پشت انکار آمد و ناگهان تنش‌ها بالا گرفت. انگار خودِ این تضادها هم بخشی از بازی بود؛ یک طرف از مذاکره حرف می‌زد، طرف دیگر آن را تکذیب می‌کرد، و میان این روایت‌های متضاد کسی نمی‌دانست واقعیت دقیقاً کدام است.

در همان هیاهو، خبر مرگ علی خامنه‌ای منتشر شد؛ چهره‌ای که سال‌ها نماد دیکتاتوری، قدرت و سرکوب معرفی می‌شد. خبری که برای بسیاری از مردم شبیه پایان یک کابوس به نظر می‌رسید. اما این پایان هم عجیب بود؛ بی‌تصویر، بی‌نشانه‌ای قطعی. مرگی که بیشتر روایت شد تا اثبات شود. گویی حتی مرگ‌ها هم در این بازی می‌توانند بخشی از سناریو باشند.

در میان این طوفان خبرها، نام‌های دیگری هم یکی‌یکی حذف شدند؛ فرماندهان، چهره‌ها، مهره‌هایی که سال‌ها در برابر چشم مردم ایستاده بودند. اما هرچه بیشتر به آن‌ها فکر می‌کنم، بیشتر شبیه مترسک‌هایی به نظر می‌رسند؛ آدم‌هایی که شاید تنها برای پر کردن صحنه ساخته شده بودند تا نگاه‌ها از جایی دیگر منحرف شود. مهره‌هایی سوخته که روی هم انباشته شدند تا ردّ مهره‌های بزرگ‌تر گم شود.

و در میان همه این نام‌ها، نام اسماعیل قاآنی سنگین‌تر از بقیه بر ذهنم می‌افتد. مردی که سال‌ها نامش با عملیات‌های نظامی، شبکه‌های مخفی و سایه‌ی سرکوب گره خورده است؛ فرمانده‌ای که گفته می‌شود در پشت بسیاری از تصمیم‌هایی ایستاده که نتیجه‌شان برای مردم چیزی جز ترس، خون و خاموش کردن صداها نبوده است. نامی که برای بسیاری یادآور دستگاهی است که اعتراض را نه با پاسخ، بلکه با گلوله و زندان و ناپدید شدن خاموش می‌کند.

و حالا اگر حتی بخشی از حرف‌هایی که درباره او گفته می‌شود درست باشد—اگر واقعاً او هم در دل بازی پیچیده‌تری قرار داشته باشد—آن‌وقت تصویر تاریک‌تر از چیزی می‌شود که تصور می‌کردیم. یعنی کسی که سال‌ها در صف سرکوب ایستاده، شاید خودش هم تنها مهره‌ای در صفحه‌ای بزرگ‌تر بوده باشد. مهره‌ای که مأمور اجرای نقشی بوده که از جایی دورتر نوشته شده است.

وقتی همه این تکه‌ها را کنار هم می‌گذارم، احساسی سرد در وجودم می‌پیچد. نکند آنچه ما می‌بینیم تنها صحنه‌ای از نمایشی باشد که سال‌ها پیش نوشته شده است. نمایشی که در آن مرگ‌ها، جنگ‌ها و حتی امیدهای مردم هم می‌توانند ابزارهایی برای پیش بردن سناریویی بزرگ‌تر باشند.

ایران زخمی است؛ زخمی کهنه و عمیق. مردمی خسته که میان روایت‌ها، شایعات و حقیقت‌های نیمه‌پنهان سرگردان شده‌اند. و شاید همین سرگردانی بزرگ‌ترین ابزار قدرت باشد؛ وقتی کسی نداند واقعاً چه اتفاقی افتاده، هر روایتی می‌تواند جای حقیقت را بگیرد.

در چنین جهانی، حقیقت دیگر چیزی نیست که آشکار گفته شود. حقیقت چیزی است که لابه‌لای سکوت‌ها پنهان می‌شود؛ میان خبرهایی که پشت سر هم می‌آیند تا خبر قبلی را دفن کنند، و میان روایت‌هایی که آن‌قدر زیاد می‌شوند تا دیگر کسی فرصت پرسیدن سؤال اصلی را نداشته باشد.

و شاید ترسناک‌ترین سؤال همین باشد:

اگر تمام آنچه می‌بینیم فقط بخشی از صحنه باشد، پس بازی واقعی دقیقاً کجاست؟

These days, the more I think about the events that have taken place in Iran, the more I feel that what we see is only the surface of the story. It is as if the real truth has been buried somewhere behind the curtain, and what reaches us are merely shadows of a hidden reality. In a world where powers measure truth and reveal only the portion that serves their interests, it would not be surprising if what we call “news” is nothing more than a carefully managed narrative of something far greater.

Tens of thousands of protesting citizens in Iran were killed—people whose only crime may have been that they could no longer endure the weight placed upon them. Yet even this bloodshed became lost among shifting numbers and conflicting accounts; numbers that rose and fell, narratives that constantly changed, and a truth that, if it ever existed in the open, was buried beneath layers of silence, denial, and political convenience.

Amid all this, reports of secret negotiations began to surface. Some claimed that talks were taking place behind closed doors, among powers that move the fate of nations like pieces on a chessboard. Yet at the same time, the Islamic Republic hurried to declare that no negotiations were happening at all. Denial followed denial, and tensions suddenly escalated. It almost seemed as if the contradictions themselves were part of the game—one side speaking of negotiations while the other rejected them entirely, leaving observers trapped between competing narratives, unsure of where the truth actually stood.

In the midst of this chaos, the news of Ali Khamenei’s death spread. A figure long portrayed as the face of dictatorship, power, and repression. For many people, the announcement felt like the possible end of a long nightmare. And yet even this ending felt strange—no clear image, no undeniable proof. A death that was narrated more than it was confirmed, as if even death itself could be just another element within a larger script.

Within this storm of news, other names also began to disappear one by one—commanders, figures, individuals who had stood before the public eye for years. But the more I think about them, the more they resemble scarecrows: figures perhaps placed there merely to fill the stage and divert attention elsewhere. Burned-out pieces stacked upon each other so that the traces of larger pieces might vanish beneath them.

And among all these names, one lingers heavier in my mind than the rest: Esmail Qaani. A man whose name for years has been tied to military operations, shadow networks, and the machinery of repression. A commander said to have stood behind many decisions whose consequences for ordinary people were nothing but fear, bloodshed, and the silencing of voices. A name that, for many, evokes a system that responds to protest not with answers, but with bullets, prisons, and quiet disappearances.

And now, if even a fraction of what is being said about him is true—if he himself has been part of a deeper and more complicated game—then the picture becomes darker than we ever imagined. It would mean that someone who stood for years on the front lines of repression may have been nothing more than another piece on a much larger board. A piece assigned to perform a role written somewhere far beyond the visible stage.

When I place all these fragments together, a cold feeling spreads through me. What if what we are witnessing is only a scene from a play that was written long ago? A play in which deaths, wars, and even the hopes of ordinary people can become tools for advancing a much larger script.

Iran is wounded—deeply and painfully wounded. A tired people wandering between narratives, rumors, and half-hidden truths. And perhaps this very confusion is the greatest tool of power; when no one truly knows what has happened, any story can step forward and claim the place of truth.

In such a world, truth is no longer something openly spoken. Truth is something hidden between silences—between waves of news that arrive one after another to bury the story that came before, and between narratives repeated so many times that no one is left with the chance to ask the real question.

And perhaps the most frightening question of all is this:

If everything we see is only part of the stage, then where is the real game actually being played?

Mahyaar Aryan 08/03/2026